Daily Classical ontmoette op ‘Aeroporto da Portela’ Cristina Branco.
Een vlucht delay maakte het tot een bijzonder gesprek over vurige liefde en diepe smart, de basis ingrediënten van de  fado. Maar of dat reden is om maar altijd bij het oude te blijven betwijfelt Branco en weigert omwille van de roem in het oude te blijven hangen.
Ze gelooft in zichzelf en haar vernieuwende benadering van de fado
.

Hoe zou u originele fado omschrijven?

‘Ik bezing de liefde in al haar facetten, het is een emotioneel lied, alles draait om emoties. Daarbij is het gebruik van de Portugese gitaar onlosmakelijk verbonden met de fado. De zang is zozeer verbonden met het geluid van de Portugese gitaar dat alle klanken van dat instrument je manier van zingen beïnvloeden.

Als u niet in het oude wilt blijven hangen en wilt vernieuwen, Waar zingt u dan over?

‘Ik zing graag over het leven. Want voor mij gaat de fado over het leven. Het gaat niet alleen over liefde, verdriet en nostalgie, maar over het leven in het algemeen. ‘Wat ik doe is wel eigentijdser dan de teksten die vroeger voor de fado werden geschreven. Ik houd ervan om over liefde te zingen, ik vind het een van de basisonderwerpen van het leven.’

Waarom besloot u zangeres te worden?

‘Het ging nogal vreemd. Een vriend nodigde me uit om naar fado-instrumenten te luisteren en ik ben gegaan omdat ik erg benieuwd was. Op een gegeven moment zeiden ze: “Jij moet ook gaan zingen, want je hebt zo’n mooie stem.” In eerste instantie weigerde ik omdat ik er te verlegen voor was maar ik geloof dat ik in verwarring toegestemd heb. Ik weet niet eens meer wat ik heb gezongen. Het was niets belangrijks. Maar ik vond het een geweldige ervaring om te ontdekken wat ik in me had.’

Wat heeft u gedaan om zo goed te leren zingen?

‘Ik ben ermee geboren. Ik heb niet het idee dat ik eraan gewerkt heb. Ik heb de interpretatie bestudeerd. Ik hoor graag andere zangers zingen, vooral jazz- en blues-stemmen. Ik luister graag naar dezelfde melodie, een standard  bijvoorbeeld, gezongen met verschillende opvattingen zoals zangeressen zoals Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Amalia Rodrigues en Janis Joplin.’

Was er een specifiek moment waarop u besloot de fado te vernieuwen of gebeurde dat indirect?

‘Het ging vanzelf. Het kwam voort uit mijn benadering van de muziek.
Het kwam doordat ik mezelf wilde zijn. Daar ben ik heel koppig in.
Ik wil niet iets gekunstelds zijn, iets waar ik niet in geloof. Zo wil ik zingen, want zo ben ik. Als het daardoor verandert, prima.’


Live meegenieten en verslaafd raken aan de fado

Behalve de gave om haar emoties 1-op-1 in haar muziek te leggen, heeft zoals reeds gezegd Branco een eigen moderne kijk op het genre.
Zo werkte ze voor haar laatste album Branco (2018) samen met jonge singer-songwriters uit de indiescene van haar thuisland.
In Nederland viel ze op door vertaalde gedichten van Slauerhoff op te nemen en samen te werken met rockband BLØF op hun album Umoja (2006). Maar hoe mooi haar platen ook zijn: live komt de fado het best tot zijn recht!

En dat komt goed uit want op 22 april is Cristina Branco te zien en te horen in Tivoli Vredenburg.
Ga voor meer info en het bestellen van tickets naar:

https://tickets.tivolivredenburg.nl

Later in het jaar komt Daily Classical graag terug met deel 2 van deze toevallige ontmoeting.
Blijf ons volgen en mis het niet.

Advertentie
Advertentie Daily Classical
Advertentie Daily Classical
Advertentie Daily Classical
Advertentie Daily Classical